மெட்ராஸ் நல்ல மெட்ராஸ்-18 (கிண்டி ரேஸூம்… ரிட்டர்ன் ரயில் டிக்கெட்டும்!)

Posted by
‘ரேஸ் பைத்தியம்’ என்று ஒரு பிரயோகம் இருந்தது. ‘ஒரு முறை குதிரை ரேஸுக்குப் போய் வந்தவன், அவன் சொத்து முழுவதையும் அழிக்கும் வரை அதில் இருந்து மீண்டு வரமாட்டான்!’ என்று அஞ்சிய காலம் அது. அப்படி ஒரு போதை அதில் இருந்தது.

கிண்டி குதிரை ரேஸில் கலந்துகொள்ளும் குதிரைகளின் பராக்கிரமங்களைப் பற்றியும், அந்தக் குதிரையை செலுத்தும் ஜாக்கியின் திறமைகளைப் பற்றியும் அன்றைய தினசரிகளில் ஒரு  பக்க அளவில் எழுதுவார்கள். பொதுவாக சனி, ஞாயிறு கிழமைகளில் குதிரை ரேஸ் நடக்கும்.

பெரிய பெரிய சினிமா நட்சத்திரங்கள் எல்லாம் குதிரை ரேஸ் பைத்தியமாக இருந்தார்கள். டி.எஸ்.ரத்தினம், டி.எஸ்.பாலையா போன்றவர்கள் சினிமா ஷூட்டிங் மாதிரி ரேஸுக்கு கிளம்பிப் போனவர்கள்.

குதிரை ரேஸில் குதிரை இடறி விழுந்துவிட்டால், அந்த இடத்திலேயே அதை சுட்டுவிடுவார்கள் என்று என் அப்பா சொல்லுவார். அப்போது பிராணி வதை சட்டம் எல்லாம் இல்லையா எனத் தெரியாது. அந்த அடிபட்ட குதிரை இருந்தால் நாம் ஜாலியாக ஓட்டிக்கொண்டிருக்கலாமே என நினைப்பேன். நாங்கள் வசித்த புரசைவாக்கம் தாணா தெரு பகுதியில், ஒருவர் ரேக்ளா ரேஸ் போல குதிரை வண்டி ஒன்று வைத்துக்கொண்டு எங்களுக்கெல்லாம் ‘காண்டு’ ஏற்படுத்திக்கொண்டிருப்பார். அதனால் குதிரை மீது ஒரு பிரியம் இருந்தது.
1770-களில் இருந்து கிண்டி ரேஸ் செயல்படத் தொடங்கியது. வெள்ளைக்காரர்களின் பிரதான பொழுதுபோக்கு குதிரை ரேஸ். உலகப் போர் சமயங்களில் நிறுத்தப்பட்டு மீண்டும் ரேஸ் தொடர்ந்ததாக வரலாறு சொல்கிறது. 1950-களில் முனியம்மா என்ற காய்கறி வியாபாரியிடம் ரேஸுக்கு பணம் கட்டுவதற்குக் குறிப்பு கேட்பார்கள். அவர் சொல்லுகிற குதிரைதான் ஜெயிக்கும். அந்தக் குதிரையை வளர்ப்பவரைவிட, அந்தக் குதிரையின் சாமர்த்தியம் முனியம்மாவுக்குத்தான் தெரியும் என்று பேசிக்கொள்வார்கள். ஏழை, பணக்காரன் என்ற பாகுபாடு இல்லாமல் அவரிடம் பந்தயக் குறிப்பு கேட்பார்கள் என்கிறது அன்றைய இந்து நாளிதழில் வெளிவந்த செய்தி.

லாட்டரி சீட்டுக்கு மக்கள் அடிமையாகிக் கிடந்தது போல ரேஸுக்கு அடிமையாகிக் கிடந்தார்கள். 1973-ல் தி.மு.க. ஆட்சியின்போது குதிரை ரேஸுக்கு தடைவிதிக்கப்பட்டது. இப்போதும் ஒரு குதிரையை வீரன் ஒருவன் இழுத்துப் பிடித்து நிறுத்துவது போன்ற சிலை ஒன்று அண்ணா மேம்பாலத்தின் இரண்டுபுறமும் நிறுத்தப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம். அந்தச் சிலையின் பீடத்தில் அதற்கான காரணத்தை எழுதியிருப்பார்கள். இந்த அவசர உலகத்தில் அதை எத்தனை பேர் படித்திருப்பார்கள் என்பது தெரியவில்லை. படித்தாலும் அதை எத்தனை பேர் உணர்ந்திருப்பார்கள் என்பதும் தெரியவில்லை.
கேஸ் போட்டு மீண்டும் ரேஸ் தொடங்கப்பட்டது. ஆனால், முன்பு போல வரவேற்பு இல்லை. ஏராளமான சட்டதிட்டங்கள்… நெருக்கடிகள்… ரேஸ் சோபை இழந்தது. குறிப்பிட்ட சில மாதங்களில்தான் நடத்தலாம், இந்த வரையறைக்கு உட்பட்டுத்தான் நடத்த வேண்டும் என்று கட்டுப்பாடுகள் வகுக்கப்பட்டதுதான் காரணம். இப்போதும் பெங்களூர், ஊட்டி, கிண்டி ஆகிய இடங்களில் குதிரை ரேஸ் நடந்தாலும் அன்றைய பரபரப்பு இல்லை. விதம்விதமான போதைகளும், சூதாட்டங்களும் அதிகரித்துவிட்டதும் காரணம்.
மனைவியின் தாலிக் கயிறை அவிழ்த்து எடுத்துக்கொண்டும், பிள்ளைக்கு பீஸ் கட்ட வைத்திருந்த பணத்தை எடுத்துக்கொண்டும் ரேஸூக்கு சென்று, எத்தனையோ பேர் வெறுங்கையோடு திரும்பியிருக்க்கிறார்கள். பல சினிமா நட்சத்திரங்கள் சம்பாதித்த பணத்தையெல்லாம் ரேஸில் விட்டுவிட்ட கதை பலருக்குத் தெரியாது. தமிழ் சினிமாவின் கதையை எழுதிய அறந்தை நாராயணன்,  ‘குடியால் சாய்ந்த கோபுரங்கள்’  என்று ஒரு புத்தகம் எழுதினார். ‘குதிரையால் சாய்ந்த கோபுரங்கள்’ என்று எழுதும் அளவுக்கு பல முக்கியமான மனிதர்கள், குதிரை ரேஸ் சூதாட்டத்தால் காணாமல் போனார்கள். வீடு வாசல்களை இழந்தார்கள்.

இன்று எலெக்ட்ரிக் ரயில்களில் பயணம் செய்பவர்கள்,  ‘ஒரு ரிட்டர்ன் கொடுப்பா…!’ என்று இயல்பாகக் கேட்கிறார்கள். ரிட்டர்ன் டிக்கெட் எப்படி வந்தது? என்று எழுத்தாளர் எஸ்.சங்கரநாராயணன் எழுதியிருந்ததை இங்கே குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.
அந்த நாட்களில் கிண்டி ரேஸுக்குப் போகிறவர்கள், ரேஸில் முழு பணத்தையும் கோட்டைவிட்டுவிட்டு நிற்பார்கள். வீட்டுக்குப் போகக் கூட காசு இருக்காது. சிலர் டிக்கெட் வாங்காமல் ரயிலில் திரும்புவார்கள். இந்த நிலையைப் போக்கத்தான் ரேஸுக்குப் போகும்போதே, வருவதற்கான டிக்கெட்டையும் வாங்கும் முறையை எலெக்ட்ரிக் ரயில்களில் அறிமுகப்படுத்தினார்கள் என்று அவர் எழுதியிருந்தார்.

இது உண்மையாக இருக்கக் கூடும். வேடிக்கைக்காக எழுதப்பட்டு இருந்தால் அது வேடிக்கை இல்லை என்பது மட்டும் உண்மை.
தொடரும்…

-தமிழ்மகன்

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.